Na barana! Na barana!
Cisza!
Przepraszam, to nie moja sprawka.
Wiedziałem, że ci się uda.
Uwielbiasz kłopoty.
Co?
- Kłopoty? - Właśnie!
To mogę im powiedzieć, że razem mieszkamy?
- Oszalałaś? - To co robimy?
- Co? - O czym rozmawiają?
Udajesz naiwną, a na końcu i tak stawiasz na swoim.
Tego nie cierpię najbardziej.
Co? Jak śmiesz?
- Wskakuj. - Zapomnij!
Że jak? Masz to, co chciałaś!
Już nie chcę!
Puszczaj!
Co ty jej robisz?
Seungjo Baek! Lepiej ją puść.
Powiedziałem „puść”!
- Znowu ty? - A co?
Hani, słyszałem wieści.
Jestem z ciebie dumny.
Daruj, że nie wierzyłem, że będziesz się uczyć.
Chcę ci to wynagrodzić.
Przewiozę cię na barana, kiedy zechcesz.
Ty też?
Wskakuj.
Chodź tu!
Koleś!
Nie dotykaj jej!
Jungu!
Co ty robisz?
Jungu! Puszczaj!
Proszę, puść mnie!
- Dokąd chcesz jechać? - Postaw mnie już!
Zaniosę cię choćby na koniec świata!
- Jungu Bong! - Zupełnie mu odbiło!
Nie żartuję, postaw mnie!
- No, już! - Jungu! Przestań!
Ty pacanie! Jak możesz być tak głupi?
- Ale co? - Nie powinieneś był jej nieść.
Ach, tak?
- To takie straszne? - Żebyś wiedział!
Jak myślisz, czemu Hani tak się uczyła?
- Ty głupi... - To prawda?
Hani, ciągle lubisz Seungjo?
Nawet po tym, jak tak cię upokorzył?
Może on ci się podoba?
Nie! Jeszcze czego! Za kogo ty mnie masz?
- Co ten palant w sobie ma? - Właśnie!
Jęzor jak brzytwa.
Geniusz tylko do łamania serc.
Cyniczny samolub.
Nie ma w ogóle serca!
Bydlak i tyle!
- Tak? Już go nie lubisz? - Nienawidzę!
Hani, idziesz teraz do gabinetu nauki?
Tak.
Racja!
- Czad! - Jak ci się to udało?
Ma coś w sobie.
To Hani Oh...
To ona dostała się do gabinetu nauki?
Niezła jest.
- To jej Seungjo dał kosza? - I zawalił się jej dom.
- To ta przeklęta. - Przynosi pecha.
- Słodka jest. - Fajna dziewczyna.
GABINET NAUKI
Cześć.
A ona co? Przyszła się uczyć czy flirtować?
Sorki.
A niech ją...
Mały dowód wdzięczności.
Nie chcę.
Hani Oh!
Przepraszam.
Przepraszam wszystkich.
- Nie pchaj się! - Niżej głowa!
Nie widzę jej.
A wy czego?
- Jak śmiecie tu przychodzić? - My tylko...
Panie Moon, chcieliśmy tylko coś sprawdzić.
Nicponie.
Tam siedzi.
Hani! Hani!
Hani Oh.
Co ty wyprawiasz?
Panno Song.
Słucham?
Dość dziwna sprawa z pani uczennicą Hani Oh.
Taka już jest.
Nie o tym mówię.
Jak to możliwe, że z najgorszej grupy przeszła do najlepszej?
Co w tym dziwnego? Dla chcącego nic trudnego.
Mnie też to zaskoczyło.
To zupełnie normalne.
Jest pani pewna, że Hani nie ściągała na egzaminie?
Co?
Ściągała?
Jak mogła przy mnie ściągać?
Jeszcze do tego wrócimy.
Następna sprawa...
W nadchodzący piątek
drugie klasy mają lekcje poza szkołą, a pierwsze jadą na wycieczkę.
Dajemy maturzystom dzień wolny czy...
Zróbmy dzień sportu!
Nie mogą tracić czasu! Matura za pasem.
W zdrowym ciele zdrowy duch. A oni nie mają nawet WF-u.
Jeden dzień nic im nie da. Wolę wycieczkę.
Dobrze. Więc zostają klasy moja i pana Songa.
Ale moja klasa...
Mówił pan, że pańska klasa jest najlepsza we wszystkim?
Zobaczymy. Jeśli wygramy, będę pana nazywać ramolem.
Ale... Ja...
Podoba mi się ten pomysł.
Jakie wybierzemy sporty?
Pannie Moon...
Zamiast zajęć będą zawody.
To nie fair!
Za jakie grzechy?
Tylko nie myślcie sobie, że to będzie laba!
Pokonamy w końcu klasę nr 1!
Dajcie z siebie wszystko! Co tak cicho?
Tak, Jungu?
- A pani co z siebie da? - Słucham?
My damy z siebie wszystko. A jaki jest pani wkład?
No, dobra.
Jeśli wygramy wszystkie konkurencje...
stawiam każdemu pizzę.
W końcu pobijemy tych kujonów! Damy im wycisk!
Jasne?
Dalej!
Dacie radę! Dacie radę!
Źle!
Posłuchajcie...
W sztafecie najważniejsze jest przekazywanie pałeczki.
Gdy ją otrzymujecie, wyciągnijcie lewe ramię
i powoli ruszajcie do przodu.
Musicie być na nią gotowi.
Nie możecie stać jak kołki.
Tracicie cenne sekundy. Jasne?
Spróbujmy od nowa.
Hani. Pozwól na moment.
Dobra, zobaczmy.
Gdy biegniesz, trzymaj pałeczkę tak.
Nie! O, tak. Dobrze.
Biegniesz, biegniesz. Podajesz!
Świetnie! Moja Hani ma talent!
- Jeszcze raz? - To nawet nie jest śmieszne.
O! Seungjo Baek.
- Podglądasz taktykę? - To ma być taktyka?
Śmiej się, póki możesz, kolego! Nie dam ci forów.
Nie musisz.
Moja klasa nie interesuje się tymi głupimi zawodami.
Wy i tak wygracie.
Co mówisz? Wygramy, bo wy to olewacie?
Ten pajac mnie denerwuje! Dosyć tego!
- Uspokój się! - Żałosne.
Niby co?
- Proszę? - Staranie się nie jest żałosne!
Chcecie się podłożyć?
Jungu jest szybki. I bardzo muskularny!
Wiedziałeś?
Hani.
Boicie się przegranej.
Tchórz zawsze znajdzie wymówkę.
- Kto? Ja? - Tak! Cykor!
Będzie świetna zabawa!
Oboje bierzecie udział w sztafecie? To świetnie.
Tylko komu kibicować? To dylemat!
Chyba nie przyjdziesz?
Przyjdę. I będę robić zdjęcia.
- To nie podstawówka. - Mimo wszystko...
Dzień sportu jest głupi.
Pokaż.
Eunjo, kiedy poprawiasz sprawdzian ze skakanki?
Nie wiem. Po co mi w życiu skakanka?
Mogę cię nauczyć. Jestem w tym dobra.
Nie chcę. Niedouk nie będzie mnie uczyć.
Na początku też mi nie szło,
ale się przyłożyłam i się udało.
- To żaden wyczyn. - Posłuchaj...
Wytrwały i z grudki żelaza zrobi igłę.
Słusznie!
Skąd znasz takie mądre przysłowie?
Od babci.
Urocze. Poczęstuj się.
- Znajdź sobie kostium. - Nie.
Nie lubię przebieranek.
Dobra!
Mina! Pomocy, zasuń mnie.
Jest gorąco! Na pewno chcesz to włożyć?
Tak, Jangmi mi to dała.
Bo tylko to na mnie pasowało.
Tak?
Znowu próbuje zrobić cię w trąbę.
A co myślisz o moim kostiumie?
I ruchach?
- To Lady Gaga! - Bingo!
Co za sylwetka! Jak u dorodnej świni.
Jak u świni?
Ja ci dam świnię!
Wracaj tu! Złapię cię, Mina Dokgo!
Seungjo!
Masz to włożyć.
- To Seungjo. - Tylko szybko!
Nie wie, że to ja.
Jestem żałosna, co?
A ty jesteś martwy!
Pokaż się.
Ty!
Klasa nr 7, do boju!
- Mam dość. - Gorąco?
Chcę to zdjąć.
- Nie możesz. - Marzę o tym!
Wszyscy na miejsca! Twarzą do siebie!
Ukłon!
Gotowi?
Jesteśmy najlepsi!
Uda się!
Klasa nr 7! Pizza! Klasa nr 7! Pizza!
Powoli!
Dalej! Damy radę!
Przepraszam.
Mocniej!
Klasa nr 7 zwycięża!
Kto u was biegnie w sztafecie?
Seungjo!
Przestańcie.
Proszę ciszej.
Dzień dobry, pani Baek.
Jestem Jangmi, Jangmi Hong.
Jangmi Hong?
Byłam kiedyś u pani z mamą.
Ma gabinet okulistyczny.
Rzeczywiście! Pamiętam!
Trochę już minęło.
„Dalej, Seungjo”? Kibicujesz mu?
Słucham? Tak.
To dobrze.
Ja nie wiedziałam, komu kibicować.
Podoba ci się Seungjo, co?
Słucham?
Ej, Seungjo.
Co robisz?
Jest 2:0.
Twoja klasa tak się starała w poprzednich konkurencjach.
Myślałem, że to olewacie.
Hej! Mówię do ciebie.
Ogłuchłeś czy co?
Biegniesz ostatni?
Tak. A co?
Ty też jesteś ostatni?
Tak.
Ostatni musi być najszybszy.
Ktoś cię źle obsadził.
Robisz rozgrzewkę?
Ty w ogóle potrafisz biec?
Miałem cię za mola książkowego.
To jak na ciebie amoralne.
Masz na myśli „anormalne”, nie „amoralne”.
Jak zwał, tak zwał.
Te, mądrala!
Nie zgrywaj twardziela! Nie odpuszczę ci!
Ramol.
Jest 2:0.
Specjalnie przegrywasz, żebym cię nazywała ramolem?
Jak mogę tak cię nazywać? Jesteśmy w tym samym wieku.
Powiedziałaś... „tylko jeśli wygracie we wszystkim”.
Jeśli wygramy we wszystkim, będę nazywać cię „ramol”.
Jeśli wygramy sztafetę, nic z tego, tak?
Zaczynamy sztafetę!
Pamiętaj!
- Biegniesz 100 metrów w 15 sekund? - To mój rekord z gimnazjum.
Co?
Pan Song! Pan Song!
Proszę się podnieść! Szybciej!
Nie martw się!
Wszystko nadrobię! O rany!
Szybciej!
Hani!
Dalej, Hani!
Hani, tutaj!
Widzisz, jak pędzi?
O Boże! Dalej, Hani!
Nie wszystko stracone.
Widzimy się później. Biegnij!
Klasa nr 7 zwycięży.
Liczymy na ciebie, Jungu!
Co jest grane?
Seungjo na mnie patrzy.
Patrzy na mnie...
Patrzy...
Niemożliwe!
Uśmiecha się.
Wyciąga do mnie rękę.
Po raz pierwszy...
Naiwna.
Hani! Pałeczka!
Nie martw się!
Jungu naprawdę zasuwa!
Hani Oh!
A żeby cię!
Nie myśl, że wygraliście dzięki tobie.
Wszystko przez to, że panna Song się potknęła.
Tchórz zawsze znajdzie wymówkę.
Co?
Ty!
Zamiast pizzy...
figa z makiem.
Taka była umowa. Żadnej pizzy!
- To pani wina, bo pani upadła. - Jak to?
Rzuciłam Hani pałeczkę!
Właśnie! Gdzie ona jest?
Gdzie Hani?
Tam!
Tu się schowała!
Ukrywa się?
Wisisz nam pizzę!
To twoja wina! Kupuj pizzę!
Tak?
Niby czemu? Każdy może się pomylić!
Przegrywaliśmy, ale przyspieszyła!
Hani.
Przepraszam.
Gdybym tylko dalej sięgnął!
Mam za krótkie ramię.
A więc ty kup pizzę.
Kupuj pizzę!
Dobra! Ile to będzie kosztować?
Jakieś 150 000 wonów.
Co? 150 tysięcy?
Nie mam tyle forsy.
Ja stawiam pizzę.
Wspaniale się dziś spisaliście.
Co za emocje!
Niech to będzie moje podziękowanie!
- Przepraszam, kto to? - To właśnie...
Wielka fanka Hani Oh! Przyszłam ją dziś zobaczyć.
Kim pani jest?
No, kim?
Uśmiech!
Jestem obolała.
Nie wytrzymam.
Muszę się czymś nasmarować.
Nie śpisz?
Tu jesteś?
Nie zauważyłam cię.
Długo tu siedzisz?
Ale stąd jest widok!
Opaliłaś się.
Co?
Biegłaś jak oszalała. Dlatego cierpisz.
- Zawsze się starasz. - Tylko to mogę zrobić.
Masz farta.
Jesteś dobry we wszystkim. I szybko biegasz.
Oraz dobrze pływam i gram w kosza.
Chwalipięta.
Ostatnio jesteś na mnie cięta.
Czemu podałaś mi pałeczkę?
Teraz możesz kpić jeszcze z tego. Dobra.
Nabijaj się do woli.
Inni pewnie chcieli się na tobie wyładować?
Ale twoja mama mnie uratowała. Kupiła wszystkim pizzę.
- Skończyło się dobrze. - Moja mama?
Nic jej nie powstrzyma.
Przeważnie to mąż albo dzieci sprawiają problemy. Ale u nas...
to mama robi zadymę.
Jak to?
Jest bardzo miła. Lubię ją.
Naprawdę?
Naprawdę.
Kupiła nam dziś pizzę i zrobiła zdjęcia.
- Ucieszyłam się. - Dzięki niej?
Moja mama nigdy nie przyszła do szkoły.
Zmarła, gdy byłam mała.
Przychodził tato albo babcia.
Jestem im wdzięczna, ale...
To nie było to samo.
Może się nie obrażą.
Dziś czułam się, jakby mama wreszcie przyszła.
Na dole znajdziesz coś na ból.
Pomogę przy obiedzie.
Odpocznij...
Chociaż... Przydaj się do czegoś. W końcu żyjesz na nasz koszt.
Przy okazji...
- Tak? - Dziś...
Co to był za kostium?
To Kapitan Smrodek Bbung-Bbung-Yi!
Nie znasz?
Milusi.
Co?
Co powiedział?
Myj uszy?
Nie dosłyszałam.
Co porabiasz?
Zdjęcia z dziś?
Ale była zabawa!
Są naprawdę niezłe.
Hani jest taka wesoła.
Odkąd się wprowadziła, dom jakby ożył.
Racja.
Seungjo też. Spójrz.
Dawno tak się nie uśmiechał.
Prawda.
Pojedźmy na wycieczkę przed końcem lata.
Na dwa dni.
Są w ostatniej klasie!
Dlatego musimy jechać.
Jak zacznie się rekrutacja na studia, nie będzie czasu.
Naprawdę?
To ci dopiero.
Świętujemy trochę późno.
Prawda.
Wybacz, Hani.
Powinienem był zrobić to w dzień twoich wyników.
Nie ma sprawy.
I tak byłam zajęta.
Ale tu pyszności!
Co znaczy „mori”?
Kiedyś nazywało się to „morskie zbiory”.
Gotowano to, co zebrali rybacy, i wszyscy zbierali się, żeby jeść.
Z biegiem czasu nazwa się skróciła i powstało „mori”.
Czyli „morskie zbiory dla wszystkich”?
Właśnie!
Naprawdę ci dziękuję.
Bardzo pomogłeś Hani.
- Żaden problem. - To prawda.
To raczej zasługa Hani, że namówiła Seungjo do pomocy.
To ja dziękuję.
Bardzo mi miło. Ale to ja jestem wdzięczny.
Nie, nie. To ja dziękuję.
Włosy lecą do jedzenia.
Wypijmy za cudowną noc! Trochę dla naszej bohaterki?
Dla mnie?
Niegrzecznie odmówić starszemu.
Łyczek nie zaszkodzi.
Dla Seungjo też.
Wznieśmy toast.
Za cudowną młodzież!
- Zdrowie! - Zdrowie!
Hani, naprawdę dużo się uczyłaś.
Podziwiam cię.
A nazywaliśmy ją...
Ślimak Noego!
- Ślimak Noego? - Tak.
- Pomysł babci. - To z arki Noego?
Tak! Wszystkie zwierzęta weszły na arkę.
Ale zapomniano o ślimakach.
Więc zaczęły pełznąć i pełznąć.
Pełzły dniami i nocami, aż w końcu dotarły do arki.
Tak.
Wszystko robię w swoim tempie.
Domowe wino z ryżu. Mocne.
Nierozcieńczone.
Nie czuć tego podczas picia, a potem nagle uderza.
Poważnie?
Przyjacielu!
Weź więcej swoich ulubionych krabów.
Karmiłeś mnie, gdy byliśmy mali, i wciąż to robisz.
Wtedy było dobrze.
Zawsze byliśmy razem.
- Mieliśmy nawet zespół. - Nigdy o tym nie słyszałam.
W zasadzie, tylko chcieliśmy go założyć.
Przyniosę gitary.
Tu jesteś! Chcesz trochę?
Mam dwie, weź jedną.
Ciszej!
Wspaniale! Brawo!
Ciągle w formie!
Fantastycznie!
Seungjo, może ty coś zagrasz?
Upiłaś się?
Nie bądź taką primadonną.
Proszę mu dać spokój.
Nie zniży się do śpiewania w tej obskurnej restauracji. Co nie?
Jesteś pijana.
Wcale nie!
Nie wypiłam nawet całej szklanki.
Same ze mną kłopoty.
Tato.
Wiesz, co on powiedział? Że sprawiam tylko kłopoty.
Że żyjemy na ich koszt.
To prawda?
- Tak powiedziałeś? - Chodziło mi...
Przecież ma rację.
- Eunjo! - Seungjo.
Myślisz, że jesteś doskonały?
Nawet jeśli, jak możesz nie myśleć o innych?
Zakazałeś mówić, że mieszkamy razem.
Ale jak mam to wytłumaczyć?
Czy naprawdę musisz...
publicznie mnie poniżać?
Za każdym razem?
Wredny palant!
- Zbierajmy się. - Racja.
Patrzcie go!
Zawsze mi przerywa!
Zawsze drażni, szydzi,
rani moje serce swoim jadem!
- Nienawidzę cię! - Hani. Upiłaś się?
Aż tak go nie cierpisz?
Na zawodach wydawało mi się, że pasowalibyście do siebie.
Naprawdę go nienawidzisz?
Bardziej już nie można.
Pani Baek i panie Baek,
Eunjo, kocham was.
Ale Seungjo Baeka? Za żadne skarby!
- Tak? - Tak!
Wcześniej mówiłaś inaczej.
Niby co?
„Dla mnie nie jesteś Seungjo,
tylko duchem lasu.
Gdy cię ujrzałam, rozchorowałam się.
Miałam gorączkę”.
Przestań!
„W szkole mijam cię codziennie,
ale ty mnie nie zauważasz.
W moim śnie jesteś dla mnie taki miły”.
Ty chamie!
Jak to było? Duch lasu?
Hani...
Napisałaś do niego list?
Chłopak, o którym mówiłaś, to Seungjo?
Nie cofniesz się przed niczym?
Zapamiętałeś, żeby ze mnie szydzić?
Zapamiętuję, gdy czytam. Co robić?
Jasne.
Zakochany zawsze jest ofiarą.
Ale...
Już mi przeszło!
Cokolwiek do ciebie czułam, zniknęło!
- Na pewno? - Tak.
To niesprawiedliwe.
I wstyd mi z tego powodu!
Już tak nie mogę!
Seungjo!
Nienawidzę cię!
Palant!
Ale z niej idio...
Seungjo! Musisz ją zanieść!
- Ja? - A kto? Ja?
Ja się tym zajmę.
Chodź, skarbie. Wskakuj na plecki.
Ty też się upiłeś?
To wino naprawdę daje kopa.
Rusz się!
Mam dosyć!
- Gidong. - No?
Może jeszcze zostaniemy rodziną?
- To tak działa? - No, nie!
To ja uciekam z domu!
Co ty gadasz?
Stało się coś?
Czyż nie pięknie wyglądają?
Palancie...
Masz coś w sobie. Jednak niosę cię na barana.
- Że co? - Mówię, że masz coś w sobie.
Zaraz!
Postaw mnie! Co ty robisz?
Ponoć już się odkochałaś?
Prawda? No i?
To czemu twoje serce mówi co innego?
- Co? - Odkochałaś się?
To właśnie czujesz w sercu?
Ale nie to mnie martwi.
To co?
Czy ty w ogóle będziesz mogła karmić dzieci?
Znalazłam.
Hani?
Suszy bieliznę w pokoju?
Dlatego jej nie widziałam.
Już suche.
W truskawki?
Urocze!
Kto to?
Moja głowa.
Już nie śpisz? Wstań. Zjesz coś i pośpisz dalej.
Dzień dobry.
Chciałam dać ci pospać dłużej,
ale skoro wstałaś, zjedz coś. Jest zupa z kiełkami.
- Chodź na dół. - To bardzo...
Głowa mi pęka.
Ludzie! Jak późno.
Ale nie to mnie martwi.
Czy ty w ogóle będziesz mogła karmić dzieci?
Wczoraj...
Naprawdę?
Już działa?
Hani, tutaj!
Jest tak ładnie, że jemy na zewnątrz.
Pijaczka!
Zjedz zupkę.
Dobrze robi na żołądek. Specjalnie dla ciebie.
Bardzo dziękuję.
Przepraszam za zamieszanie wczoraj.
Nic się nie stało.
Bez ciebie byłoby nudno.
Dziękuję za zupę.
Trzymaj mocno i skacz wyżej.
Musisz skakać i kręcić w jednym tempie. Rozumiesz?
Naprawdę pyszna!
Jest więcej.
Nie kręć ramionami, lecz nadgarstkami.
Nie wtrącaj się, tylko jedz, pijaczko!
Nie umiem!
Eunjo. Trzymaj ramiona przy sobie.
Sama to zrób, mądralo!
Naprawdę jesteś dobra.
Super!
Świetnie!
Musisz trzymać ramiona przy sobie.
I skakać na palcach, a nie całą stopą.
Spróbuj teraz.
No, chodź.
Spróbuj.
Trzymaj. Ramiona tak.
Ramiona bliżej.
- Dobrze. - Potrafisz!
Skaczesz do muzyki, prawda?
- Co wybrałeś? - Płomienny zachód .
Płomienny zachód?
Może spróbuj Hop hop hop ?
Eunjo, wybierz to! Brzmi lepiej.
Seungjo. Świetnie jej idzie, co?
A to co?
Co to?
Wygląda jak skarpetki.
Nie!
Powaga?
Mają klimatyzację?
Jest chłodno.
Muszę mieć długi rękaw.
Masz swój komputer?
Tak. Internet śmiga jak szalony.
Chciałam pograć w gry.
Hani!
- Zmieniasz fryzurę? - Tak.
Jadłaś już? Jest twój ulubiony ryż z sosem.
Już jadłam.
- Ten gość cię chyba nie męczy? - Ty ją męczysz.
Nie żartuj!
Jungu. Podasz tamtą książkę?
Jasne.
Suń się!
Nauka weszła ci w krew, co?
Dzięki.
Coś wypadło.
Co to?
Co? Co się stało?
Ej, Hani!
Co to ma być?
Czemu śpisz z Seungjo?
Nie śpimy, tylko...
Hani Oh!
- Mieszkają razem? - Z Seungjo?
Może to fotomontaż?
W życiu!
To nie może być prawda.
Hani!
Mój Boże!
Myślałam, że Hani i Jungu się lubią.
- Ja też! - A co z Seungjo?
Odebrał Hani Jungu?
Biedny chłopak...
Razem? Mieszkasz razem z Seungjo?
Zaraz!
On jest bogaty! Duży ma dom?
- A twój pokój? Jak wygląda? - Fajnie.
Chciałybyśmy go zobaczyć.
Bardzo.
Nic z tego! Nawet się nie zbliżajcie!
- Nigdy! - Czemu nie?
- Nie ma mowy! - Chcemy przyjść!
To nie może być prawda!
Hani...
- Chodź! - Dokąd?
- Ratunku! - Eunjo!
Topi się!
Może wody?
Przyszedłeś po Hani?
Tak.
Pasujecie do siebie.
Nie mogę.
- Nie daję sobie rady. - Trudno.
Tylko ten raz.
Śpisz? Przepraszam, że przeszkadzam.
- Dzień dobry, panie psorze. - Hani...
To chyba nie zadziała.
Co ty robisz?
Mój Seungjo!